نمایش «منهای دو» نوشته «ساموئل بنشتریت» است که با ترجمهی «شهلا حائری» و کارگردانی «داوود رشیدی» از اوایل تیرماه در تالار اصلی مجموعه تئاترشهر اجرا میشود.
در این نمایش بازیگرانی چون سیامک صفری، محمدحسن معجونی، پگاه آهنگرانی، باران کوثری، لیلی رشیدی، هوشنگ قوانلو و عزیز نقدی ایفای نقش دارند.
دیوان عالی ایالات متحده حضور عکاسان را در صحن دادگاه فدرال ممنوع کرده است اما این حکم دادگاه های ایالتی را در بر نمی گیرد. تلاش عکاسان برای حضور در دادگاه های فدرال و ایالتی سرگذشتی پر تلاطم داشته است. در جریان محاکمه ی برونو ریچارد هاپتمان که کودک شیر خواره ی چارلز لیدنبرگ را ربوده و کشته بود سختگیری کاهش یافت. لیدنبرگ به دلیل پرواز بدون وقفه و تک نفری برفراز اقیانوس اطلس توجه و تحسین جهانیان را برانگیخته بود. کشته شدن کودک او توسط آدم ربایان بار دیگر توجه جهانیان را به سوی او معطوف کرد. در حدود ۷۰۰ گزارشگر که شامل ۱۲۹ عکاس می شد، به ساختمان قدیمی دادگاه فلمینگتون نیوجرسی رفتند تا از جریان دادرسی گزارش تهیه کنند. به عکاسان اجازه دادند که هر روز در سه نوبت عکس بگیرند: پیش از رسمیت یافتن جلسه ی دادگاه، زمان تنفس ظهر و پس از ختم جلسه. در نخستین روزهای محاکمه یکی از عکاسان برخلاف تاکید دادگاه، از لیدنبرگ در جایگاه شهادت عکس گرفت. عکاس بعدا مدعی شد که،"تازه کار است و به جای عکاس دیگری آمده است و از قوانین آگاهی ندارد."
یک عکس غیرقانونی دیگر هم در پایان دادرسی گرفته شد. در روز سیزدهم فوریه ۱۹۳۵، روزی که حکم دادگاه قرائت می شد، دیک سارنو از روزنامه نیویورک میرور دوربین کنتاکس ۳۵ میلی متری خود را پنهانی وارد دادگاه کرد.
سارنو که دوربینش را داخل شال گردن پیچیده بود تا صدایش شنیده نشود، در یک لحظه ی حساس از دادخواهی عکس گرفت. سارنو بعد ها اظهار داشت که،"وقتی هاپتمان بلند شد و رو به قضات ایستاد، همه ساکت شدند، به طوری که می شد صدای افتادن سوزنی را هم شنید. من دوربین را بلند کردم و آن را به نرده بالکن تکیه دادم، قاضی در پایین و درست رو به روی من بود و اگر سرش را بلند می کرد مطمئن بودم که مرا می دید."
وقتی قاضی بلند شد تا حکم را قرائت کند، سارنو عکس گرفت. به گفته شری الکساندر، گزارش های زود هنگام محاکمات، اظهارات توهین آمیز وکیل دعاوی و پلیس، جنجال آفرینی ۱۵۰ تماشاچی و گزارشگر فضای محاکمه را از روند طبیعی خارج کرده بود. اعضای کانون وکلای امریکا که در سال ۱۹۳۶ مجددا پرونده را بررسی می کردند از خواندن گزارش ها و آگاهی از جنجالی که گزارشگران در بیرون دادگاه به راه انداخته بودند و برخوردهای نسنجیده ی فیلمبرداران و عکاسان در داخل دادگاه، شگفت زده شدند. به گفته الکساندر، اعضای کانون وکلای آمریکا پیش از آن تا این حد با محدود کردن حضور عکاسان و فیلمبرداران در دادگاه موافق نبودند.
در اجلاس سال ۱۹۳۷ گروه یاد شده ممنوعیت قطعی ورود دوربین به دادگاه ها را تصویب کرد. بسیاری از ایالت ها و نه همه با پیروی از این مصوبه چهل سال درهای دادگاه ها را به روی فتوژورنالیست ها بستند.
مطالب بعدی: نرمش در برخورد، عکاسی برای مطبوعات و مکان های خصوصی
منبع: کتاب "فتوژورنالیسم"- نویسنده:کنت کوبر- ترجمه:اسماعیل عباسی
همگاني اما تحت قوانين ويژه
هرچند ساختمان هاي دولتي به عموم مردم تعلق دارند اما امكان دسترسي عكاسان به ساختمان هاي دولتي نظير سناي آمريكا، مجلس نمايندگان، كنگره يا شوراي شهر محدود است. شهرداري و بيمارستان هم مشمول همين محدوديت ها مي شود. پايگاه هاي نظامي و زندان ها، به ويژه پس از حمله تروريستي ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به شدت تحت نظارت هستند.
هرچند مراجعه به بيمارستان هاي عمومي براي عموم آزاد است، اما قانون محدوديت هايي را براي عكاسي در اين مكان ها در نظر گرفته است. ممكن است براي عكاسي و تهيه گزارش از بيمارستان اجازه گرفته باشيد، اما دقت كنيد كه، آيا در عكس هاي شما افرادي ديده مي شوند؟بله. آيا قابل شناسايي هستند؟بله. آيا رضايت نامه ي كتبي از آن ها داريد؟خير.ممكن است بگوييد حضور آن افراد در عكس تصادفي است. يعني مثلا از راهروي بيمارستان عكسي گرفته ايد كه عده اي هم در آنجا نشسته اند و روزنامه مي خوانند. اصلا ساده از اين ماجرا نگذريد، يا بايد (الف) رضايت نامه ي كتبي موسوم به سند واگذاري از افراد بگيريد، (ب) يا عكس را چاپ نكنيد.
زندان
تصميم گيري در مورد عكاسي از زندان ها در اختيار مديريت زندان است. چه وضع عادي باشد و چه شورشي در زندان اتفاق افتاده باشد، عكاس فقط با اجازه ي مديريت زندان مي تواند عكس بگيرد.
پايگاه هاي نظامي
عكاسي در پايگاه هاي نظامي مانند زندان ها تحت كنترل مسئولان نظامي است. در ۱۹۹۱ در جريان جنگ عراق، عكاسان جنگ زير نظر ارتش آمريكا بودند اما در جنگ ۲۰۰۳ عراق عكاسان آزادي عمل بيشتري يافتند. ارتش با وجود اين كه اعلام كرده است كه كار عكاسان جنگ را كنترل خواهد كرد اما جز در مورد عكس جنازه ي سربازان آمريكايي حساسيت چنداني نشان نمي دهد. در تابستان ۲۰۰۸ زوريا ميلر عكاس آمريكايي به دليل انتشار عكس جنازه ي تعدادي از سربازان، از عراق اخراج شد.
ساختمان هاي دولتي ديگر
عكاسي در سازمان اطلاعات و جاسوسي آمريكا(سيا)، اداره امنيت ملي و كميسيون امور هسته اي فقط با كسب مجوز ممكن است.
مراكز قانون گذاري
مجلس هاي كنگره آمريكا، شوراي شهر، مكان هاي دولتي و همگاني هستند. اما اين مكان ها قوانين ويژه خود را دارند. هرچند مجلس نمايندگان ورود دوربين هاي تلويزيون را به نشست ها با در نظر گرفتن محدوديت هايي مجاز شناخته است اما به عكاسان اجازه عكاسي نمي دهند. سناتور ها و نمايندگان كنگره از آن بيم دارند كه از اين دولتمردان در حال چرت زدن، خميازه كشيدن يا خواندن روزنامه يا حتي از صندلي خالي فلان نماينده عكس بگيرند، اتفاقي كه اغلب رخ مي دهد. مسئولان معمولا فقط در مراسم رسمي، مانند مراسم گشايش كنگره به عكاسان اجازه حضور مي دهند.
عكاسان مي توانند از نمايندگان در كميته هاي تخصصي و از مقامات برگزيده در تالار هاي كنگره عكس بگيرند. بعضي از بناها مثل كاخ كنگره و محوطه اطراف آن، سنا، كتابخانه كنگره و ديوان محاسبات عمومي تحت قوانيني كه كنگره معين كرده است اداره مي شوند. مطابق قانون اساسي، اداره اين بناها را كنگره بر عهده دارد و خارج ار حيطه ي نظارت مقامات قضايي است.
مطلب بعدي:دادگاه
منبع: کتاب "فتوژورنالیست"- نویسنده:کنت کوبر- ترجمه و تدوين:اسماعیل عباسی
Ali Safari